Autor: Nomadestales Strona 2 z 4

Fundătura Ponorului to mała wioska w górach Rumunii, która zdaje się być zapomniana przez cywilizację. Bez drogi dojazdowej, bez bieżącej wody, kanalizacji czy prądu. Z małymi, drewnianymi domkami, pełna zwierząt gospodarskich, leży w niewielkiej dolinie niedaleko wioski Ohaba Ponor. Można się tu dostać czerwonym szlakiem z tej właśnie wsi, a trekking zajmuje około 2 godzin i wiedzie dość stromo pod górę. W wiosce zachowało się tylko kilka gospodarstw, a lokalni mieszkańcy żyją w rytmie natury. Turyści w poszukiwaniu 'prawdziwej’ starej Rumunii przyjeżdżają tu nocować pod namiotem i poznać życie tej małej osady.

• Długość: 4,5km
• Czas przejścia: 2h
• Trudność: umiarkowana

Zaparkowaliśmy auto na niewielkim parkingu przy końcu drogi, przy garażach w wiosce Ohaba Ponor. Stamtąd czerwonym szlakiem ruszyliśmy w drogę, mijając po drodze kilka tablic ostrzegających przed niedźwiedziami i płoty zabezpieczone drutem kolczastym. Szykowaliśmy się na nocleg w wiosce, mieliśmy więc ze sobą duże plecaki ze sprzętem kempingowym i trochę suchego prowiantu na kolację i śniadanie. Temperatura dawała się we znaki- było około 36-38 stopni, a szlak wiódł dość ostro pod górę. Miejscami wchodził w las, miejscami natomiast wiódł po otwartej przestrzeni, gdzie popołudniowe słońce świeciło jeszcze dość wysoko.

Po drodze do wioski spotkała nas dosyć nietypowa sytuacja. Para młodych Rumunów rozmawiała w swoim języku z pewną starszą panią, jak się później okazało, mieszkanką wioski. Odezwali się do nas po angielsku, widząc nasze plecaki, z pytaniem o nasze plany na wieczór i nocleg. Odpowiedzieliśmy zgodnie z prawdą, że planujemy zostać w wiosce na noc pod namiotem. Po krótkiej wymianie zdań, para w imieniu starszej pani zaprosiła nas do niej. Mieliśmy nocować na jej podwórku, chronieni przed niedźwiedziami, ale i przed psami pasterskimi, które w tym rejonie w obronie swojego stada potrafią być wyjątkowo niebezpieczne. Początkowo byliśmy nieco onieśmieleni, bo nie mieliśmy się czym odwdzięczyć za pobyt, a gospodyni nie chciała od nas żadnych pieniędzy. Była jednak bardzo otwarta i miła -zaciekawieni, chętnie zgodziliśmy się na tą propozycję i dalej poszliśmy już razem z naszą nową gospodynią.

Mieszkanka wioski dziarskim krokiem poprowadziła nas do osady i do swojego gospodarstwa. Aby do niego dotrzeć, trzeba było przejść przez teren sąsiedniego gospodarstwa. Terenu pilnował pies pasterski- jak wspomnieliśmy, są one tutaj dla obrony przed dzikimi zwierzętami a mieszkańcy posługują się drewnianymi kijami, aby je tresować i w razie potrzeby odgonić. Nam wydało się to nieco smutne, gdy zobaczyliśmy reakcję wielkiego psa na trzymany przez gospodynię kij, jednak tutaj uznawane to było za normalne i stosowane od pokoleń. Z kolei pies naszej gospodyni okazał się łagodny i przyjacielski pomimo groźnego wyglądu.

Gospodyni zaprosiła nas do swojego domu- poczęstowała nas napojem i próbowała pokazać, jak mieszka. Dogadywaliśmy się na migi- pani nie znała angielskiego. Chwilę posiedzieliśmy u niej- w środku było wyjątkowo chłodno, pomimo upalnego dnia. Poszliśmy rozstawić namiot na polu i przejść się po okolicy.

Przez wioskę płynie strumień- nie nadaje się jako źródło wody pitnej, ale mogliśmy się w nim nieco odświeżyć po gorącym i męczącym dniu. Aby do niego dojść, trzeba przejść przez kilka pól i pastwisk, co stanowi tutaj pewne wyzwanie. Tereny były poodgradzane drutem kolczastym, i żeby przedostawać się w kolejne miejsca, trzeba było przechodzić po czymś w rodzaju chybotliwego schodka/ławki nad takimi płotami. W wiosce pasło się wiele krów i trochę koni, a klimat był naprawdę sielski. Po powrocie do gospodarstwa okazało się, że ciekawskie krówki wylizały nasz namiot stojący na ich polu- cały był pokryty śladami śliny. Jednak więcej się nim nie interesowały i chodziły sobie spokojnie wokół nas.

Gdy gospodyni nas zobaczyła, zawołała nas jeszcze na chwilę i pokazała gestem, gdzie ma drewniany wychodek a następnie mały zbiornik, gdzie trzyma wodę pitną. Prawdopodobnie była to deszczówka, ale wydawała się czysta. Nieco ryzykownie postanowiliśmy zaufać gospodyni i nabraliśmy trochę wody- okazała się przyjemnie chłodna i nie mieliśmy po niej żadnych problemów. Chwilę później dostaliśmy jeszcze od gospodyni wielki kawał białego sera i wiaderko mleka prosto od krowy, jeszcze ciepłego. Przyniosła nam też dwie gruszki i garstkę pomidorów. Było nam głupio, bo zupełnie nie mieliśmy nic, czym moglibyśmy się jej odwdzięczyć. Podziękowaliśmy serdecznie i zjedliśmy jej dary na kolację, część mleka przelewając do butelki po wodzie.

Dając nam biały ser gospodyni przekazała nam, częściowo na migi, że jej pies jest wyjątkowo łasy na ser i aby trzymać go z dala od psa. Pokazała nam swój drewniany kij i poprosiła, aby absolutnie nie bić nim psa, ale użyć do odgonienia go, jeśli byłby wyjątkowo natrętny. Na szczęście nie mieliśmy potrzeby używania kija, jednak zgodnie ze słowami staruszki, pies od razu przyleciał do nas, gdy poczuł zapach świeżego sera i kręcił się wokół, dopóki nie zjedliśmy go aż do ostatniego kęsa.

Nadszedł zmrok, a wraz z nim koniec dnia dla mieszkańców wioski. Dymy w kominach powoli znikały. Nastanie ciemności na zewnątrz kończyło tutaj rytm dnia i zapowiadało nadejście nocy i odpoczynku. Tylko w jednym z domów paliło się nikłe światło, być może z lampki solarnej- wioska nie miała dostępu do prądu. Gdy całkowicie się ściemniło, na niebie zaczęły pojawiać się niezliczone ilości gwiazd. Byliśmy z dala od cywilizacji i oświetlonych miast, a więc nic nie przeszkadzało nam w oglądaniu nocnego nieba. Staliśmy na zewnątrz i oglądaliśmy gwiazdy dopóki nie zrobiło się na tyle zimno, że trzeba było schować się w namiocie i ciepłych śpiworach.

Minęła dość chłodna i wilgotna noc, a rano wioska spowita była gęstą mgłą. Po zwinięciu namiotu i krótkim pożegnaniu, zarówno z właścicielką jak i jej przyjaznym psiakiem, ruszyliśmy w drogę powrotną. Powietrze szybko się nagrzewało i wkrótce znów zrobiło się gorąco. Ukojeniem było mleko z poprzedniego dnia, schłodzone w nocy w butelce. Z przyjemnością i ciepłymi wspomnieniami wróciliśmy z powrotem na parking.

Praktyczne informacje i przydatne linki:

• parking w Ohaba Ponor: 45.534790, 23.141221 (darmowy przy garażach, mało miejsc)
• szlak do wioski Fundătura Ponorului: https://mapy.com/s/nohebeloko

Nie jest to kolejny wpis o zwiedzaniu Rumunii „śladami Draculi”, ponieważ te zamki mają w rzeczywistości niewiele z nim wspólnego. Jednak są bardzo ciekawe i warto poświęcić im czas, będąc w Transylwanii.

Zamek Hunedoara- Castelul Corvinilor

To jeden z najsłynniejszych zamków Transylwanii, a także jeden z bardziej znanych w Europie. Zamek jest pozostałością po rodzie Corvin i symbolen węgierskiego panowania na tych obszarach. Co ciekawe, na terenie zamku kręcono filmy „Prawdziwe życie Draculi” z 1979 r., czy „Michał Waleczny” z 1970 r., przez co zaczął być kojarzony z hrabią Draculą.

Zwiedzanie zamku rozpoczyna się od zakupu biletów w kasie, do której ustawiła się spora kolejka. Ponownie kupienie biletów online pozwoliło nam ją ominąć. Zamek zwiedza się samodzielnie, a numery i tablice informacyjne są rozrzucone dosyć chaotycznie, przez co zwiedzający czasem kręcą się w nieładzie z miejsca na miejsce. Jednak pomimo tego małego braku organizacji, zamek jest piękny i zdecydowanie wart odwiedzenia.

Większość sal w zamku urządzona jest raczej minimalistycznie, tylko w niektórych miejscach umieszczono wystawy muzealne, a spora część pomieszczeń pozostaje pusta. Niestety w czasie naszej wizyty najbardziej okazała wieża zamkowa była w trakcie remontu, na zdjęciach widać więc rusztowania i siatki, zamiast pięknej sylwetki zamku. Była również wyłączona ze zwiedzania na czas prac remontowych.

Zamek Rasnov

Zamek w Rasnovie był tzw. zamkiem chłopskim. Wybudowali go Krzyżacy, ale po ich wygnaniu zamek przejęły okoliczne gminy chłopskie. Zamek był rozbudowywany i umacniany i dopiero po około 300 latach został zdobyty przez księcia Gabriela Batorego w 1612 roku. Przez kolejne stulecia przetrwał wiele oblężeń, aż w końcu został zniszczony przez trzęsienie ziemi w 1802 roku i od tamtego czasu pozostaje ruiną.

Częściowo wnętrze zamku zostało odrestaurowane, ale obecnie nie jest możliwe jego zwiedzanie wewnątrz budynku. Można jedynie obejrzeć mury i dziedziniec zamku z niewielkiej wieży. Na głównym dziedzińcu widoczne są stoiska i sklepiki z tandetnymi pamiątkami. Czasem na terenie zamku kręcone są sceny do filmów lub organizowane bywają festyny i rekonstrukcje historyczne. Ogólnie jednak zamek pozostaje niezagospodarowany i jego zwiedzanie zajmuje niewiele czasu. Będąc w okolicy Rasnova warto jednak poświęcić chwilę na odwiedzenie zamku, może to być również opcja na zagospodarowanie czasu w deszczowy dzień, tak jak w naszym przypadku.

Zamek Bran

Znany i reklamowany jako siedziba hrabiego Draculi jest chyba najpopularniejszym miejscem w całej Rumunii. Od razu należy zaznaczyć fakt, że Vlad Palovnik, na którym wzorowana jest postać Draculi, nigdy nie władał zamkiem Bran, a prawdopodobnie nawet w nim nie przebywał. Zamek ten jest wizualnie podobny do siedziby hrabiego przedstawionej w powieści, dlatego dla celów komercyjnych został okrzyknięty zamkiem Draculi, co z prawdą ma niewiele wspólnego. Przed zamkiem faktycznie znajdziemy mnóstwo straganów z wizerunkiem słynnego wampira na wszelkich możliwych przedmiotach- od maskotek, przez koszulki, figurki i wszelkie możliwe zabawki. Tandetne targowisko z wampirzymi pamiątkami nie wywiera najlepszego wrażenia. Na szczęście sam zamek urządzony jest w historycznym stylu, wewnątrz budowli nie spotkamy już żadnych nawiązań do postaci Draculi ani sklepików z pamiątkami.

Zwiedzanie zamku Bran odbywa się samodzielnie, zgodnie z wytyczoną trasą. Sama budowla jest malutka, ale bardzo urokliwa. Zamek posiada przepiękny dziedziniec, a wnętrza są urządzone bardzo stylowo. Sale są pełne wyposażenia i mebli z epoki, a sam budynek jest chyba najpiękniejszym, jaki mieliśmy okazję zwiedzać. Zrobił na nas naprawdę świetne wrażenie.

Aby uniknąć tłumów i utrudnień w tym popularnym miejscu, polecamy przyjechać na zwiedzanie zamku chwilę przed otwarciem. My zaparkowaliśmy kawałek dalej, jednak w uliczkach najbliżej zamku widać już było samochody krążące w poszukiwaniu niewielu wolnych miejsc. Pod samym wejściem do zamku ustawiła się niewielka kolejka, jednak gdy kończyliśmy zwiedzanie niecałą godzinę później, kolejka ta ciągnęła się aż do podnóża zamku i straganów w miasteczku. Zwiedzając zamek zaraz po otwarciu można liczyć na normalne tempo poruszania się po budowli, co więcej- o tej godzinie droższe bilety „fast entrance” nie dawały żadnej przewagi nad naszymi zwykłymi biletami, wchodziliśmy do zamku jednocześnie. Być może o późniejszej porze różnica jest już widoczna, gdy do wejścia ustawi się kolejka, która zdaje się nie mieć końca. Malutkie miasteczko Bran staje się niezwykle ruchliwe, ciasne i zatłoczone przez ogromne ilości turystów, które odwiedzają je codziennie w sezonie. Skromna infrastruktura miasta zdaje się nie nadążać za ilością chętnych do odwiedzenia miasta i zamku.

Cytadela Poenari

W przeciwieństwie do zamku Bran, cytadela Poenari była w rzeczywistości siedzibą Vlada Palovnika. Zamek, ze względu na swoje położenie, był fortecą bardzo trudną do zdobycia, w czym władca dostrzegł potencjał i obrał go na jedną ze swoich głównych siedzib. Cytadela położona jest na wysokim wzgórzu, otoczona rzeką i słynną trasą Transfogarską.

Od XIX wieku cytadela jest częściową ruiną, obecnie jest udostępniona do zwiedzania, a prowadzi do niej 1480 schodów. Zwiedzanie cytadeli może prowadzić do pewnych nieścisłości- teoretycznie wejścia są organizowane co 2 godziny w większych grupach, z uwagi na ochronę przed niedźwiedziami, które w tej okolicy występują bardzo licznie. W rzeczywistości jednak nie spotkaliśmy żadnej zorganizowanej grupy, turyści wchodzili na teren cytadeli samodzielnie, a bilety kupowało się dopiero na szczycie schodów u stóp budowli.

Wejście od samego podnóża góry do Cytadeli na szczycie jest dość wymagające i męczące, zwłaszcza w upalne dni. Do pokonania mamy bowiem całe wzgórze, po dość stromych schodach. Po drodze ani w samej cytadeli nie ma żadnej infrastruktury, a jedyną 'atrakcją’ są dwa manekiny nabite na pale, mające odnosić się do historii Vlada Palovnika.

Cytadela Poenari to doskonały punkt widokowy na Trasę Transfogarską, która rozciąga się u podnóża góry. Można podziwiać słynne serpentyny i kamienne mosty ukryte w gęstym lesie. Wzdłuż ścieżki i schodów ustawione są głośniki, z których leci muzyka i sygnały dźwiękowe- nie jest to przypadek. Hałas zniechęca do podchodzenia niedźwiedzie, których w tej okolicy jest bardzo dużo. Co jakiś czas daje się też usłyszeć syreny alarmowe- to służby hałasem rozganiają niedźwiedzie wdłuż pobliskiej słynnej szosy Transfogarskiej. Więcej o trasie Transfogarskiej przeczytacie w tym wpisie.

Praktyczne informacje i przydatne linki:

• parking pod Zamkiem w Hunedoarze: 45.751977, 22.888960 (płatny w automacie)
• bilety do zamku Hunedoara: https://corvincastle.ro/
• parking pod zamkiem Rasnov: 45.588940, 25.477253 (płatny, najlepiej w gotówce)
• bilety do zamku Rasnov: do kupienia na wejściu, najlepiej gotówką
• parking pod zamkiem Bran (nie bezpośrednio pod zamkiem, ale zwykle jest szansa na wolne miejsce parkingowe): 45.517883, 25.366469 (płatny, najlepiej w gotówce w budce na parkingu)
• bilety do zamku Bran: można kupić w automacie lub na stronie https://bran-castle.com/pages/tickets; polecamy zwykły standardowy bilet (oprowadzanie i fast line w przypadku droższych biletów niewiele się różnią od samodzielnego zwiedzania)
• parking pod cytadelą Poenari: 45.349763, 24.633181 (przy drodze, darmowy)
• bilety do Cytadeli Poenari: do kupienia na miejscu, gotówką lub kartą; obowiązują godziny wejść jednak nie zawsze są przestrzegane;

Co zobaczyć w Kluż- Napoce? Północna Transylwania i początek zwiedzania Rumunii

Kluż- Napoka to drugie co do wielkości miasto Rumunii i nieformalna stolica Transylwanii. Jest jednym z częściej odwiedzanych miasteczek- my także postanowiliśmy w Kluż rozpocząć nasze zwiedzanie Rumunii.

Z Krakowa wyjechaliśmy wcześnie rano- około 5 już byliśmy w samochodzie. Szybkie tankowanie zaliczyliśmy jeszcze w mieście i pomknęliśmy w kierunku słynnej ‘zakopianki’, mając nadzieję na jej pokonanie w jak najmniejszym ruchu.  Jak na tak wczesną porę, ruch i tak był spory, ale do granicy ze Słowacją dojechaliśmy planowo. Tam oczywiście przez krótki odcinek jechaliśmy górskimi miejscowościami, w których powoli turyści rozpoczynali swoje wakacje. Nie minęło jednak dużo czasu, nim znaleźliśmy się przy granicy węgierskiej. Niemalże przez całe Węgry przejechaliśmy drogami ekspresowymi, dzięki czemu trasa nie była nad wyraz męcząca. We znaki zaczęła nam się dawać wysoka temperatura, słońce świeciło ostro przez szyby i mimo klimatyzacji czuliśmy narastający upał.

Granicę z Rumunią przekroczyliśmy bez żadnych utrudnień, i wbrew naszym obawom, do samej Kluż- Napoki dojechaliśmy sprawnie i bez opóźnień- drogą krajową o dość dobrze utrzymanej nawierzchni, choć momentami krętą i ruchliwą. Na miejscu byliśmy około 15 lokalnego czasu, po około 9 godzinach drogi od Krakowa. Lokalizacja naszego noclegu była dość wygodnie położona- blisko marketu, bez wjeżdżania do ścisłego centrum. Zrobiliśmy zakupy i zameldowaliśmy się w mieszkaniu. Niezwykle miło zaskoczył nas gest od gospodarzy, którzy pozostawili nam w lodówce schłodzone piwo. Nie ma nic bardziej kojącego po długiej podróży w tak skwarny dzień! Chcieliśmy jeszcze tego samego dnia zobaczyć miasto i wyjść na kolację, więc szybko odświeżyliśmy się po podróży i byliśmy gotowi do drogi.

Zaskoczył nas fakt, że późnym popołudniem, w drugim co do wielkości mieście Rumunii, uliczki, place i parki wydawały się wręcz opustoszałe! Spotkaliśmy niewielu turystów, niezbyt dużo osób siedziało w kawiarnianych ogródkach czy spacerowało po mieście. Słyszeliśmy, że mieszkańcy lubią czas wolny spędzać poza miastem- najwyraźniej faktycznie tak było, ponieważ miasto wydawało nam się wyludnione. Odwiedziliśmy je w czasie długiego weekendu sierpniowego, a 15.08 w Rumunii jest świętem i dniem wolnym od pracy- byliśmy ciekawi, czy następnego dnia na szlakach zobaczymy równie mało ludzi, czy jednak tereny zielone okażą się miejscem spędzania weekendów przez Rumunów.

Pospacerowaliśmy po mieście- urzekało kilkoma pięknymi budowlami, brukowanymi uliczkami czy też kilkoma niskimi, kolorowymi domkami. Jednak znaczną część miasta stanowiły podniszczone domy i kamienice, budynki urzędowe, szkoły czy bloki mieszkalne wyglądały raczej nieciekawie, miejscami nawet brzydko. Miasteczko ma swój specyficzny charakter, można tu poczuć charakterystyczny klimat Rumunii.

Po spacerze skierowaliśmy się w stronę restauracji Roata- to miejsce było nam polecane przez gospodarzy naszego mieszkania. Chcieliśmy spróbować lokalnych przysmaków, więc zamówiliśmy „Roata” Hot Platter- dużą deskę z mieszanką różnych mięs i dań miejscowej kuchni. Znalazły się tam wędzone i pieczone mięsa i kiełbaski, ale także tradycyjne sarmale (porównywalne do naszych gołąbków) czy gęsta mamałyga. W dodatku podane na pięknych, kolorowych talerzach wraz z kieliszkiem tradycyjnej nalewki. O ile kobietom serwowano pyszną, słodką nalewkę wiśniową, o tyle mężczyźni częstowani byli o wiele mocniejszym, ostrzejszym napitkiem. Był to prawdopodobnie rodzaj bimbru lub śliwowicy, bardzo ostry w smaku i prawdopodobnie o wysokiej zawartości alkoholu. Wyjątkowo ciekawe były sarmale i podana z nimi kwaśna kapusta, ale całość była równie pyszna.

Po kolacji wróciliśmy do mieszkania, aby naszykować się na kolejny dzień, wykąpać i odpocząć. Po długim dniu zasnęliśmy niemal natychmiast.

Praktyczne informacje i przydatne linki:

• trasa spaceru po Kluż- Napoce: https://maps.app.goo.gl/x1BgmigBSUGtFBvj6
• polecana restauracja regionalna Roata: https://maps.app.goo.gl/TEqZbTWwoWahf3Qf8

Na miejsce dojechaliśmy chwilkę po otwarciu, około 9.15 (kopalnia otwiera się o 9). Parking był jeszcze dość pusty, ale bardzo szybko się zapełniał, a przed drzwiami ujrzeliśmy sporą kolejkę do kasy biletowej. Na szczęście wcześniej kupiliśmy bilety online, dzięki czemu mogliśmy ominąć kolejkę i jako jedne z pierwszych osób rozpocząć zwiedzanie. Polecamy zwiedzać kopalnię Salina Turda z samego rana- jest to bardzo popularne miejsce i o późniejszych godzinach wąskie korytarze kopalni robią się niezwykle tłoczne, co utrudnia poruszanie się i odbiera część uroku tego miejsca.

Kopalnię zwiedza się samodzielnie, ma ona kilka poziomów i kilka większych sal. Na ścianach pięknie malują się wzory, które sól tworzy w skałach, a na dnie kopalni znajduje się jezioro, które można oglądać z najniższej sali.

Główna sala kopalni jest widziana z góry, a na jej dół można zjechać windą, do której ustawiają się ogromne kolejki, lub zejść po wąskich schodach. Schody są dwukierunkowe, co wymusza mijanie się osób idących do góry i w dół- jest to bardzo niewygodne, bo miejsca jest naprawdę mało. Nie rozumiemy, dlaczego nie zrobiono tutaj ruchu jednokierunkowego, bo schody znajdują się na obydwu końcach sali.

Główna sala, choć robi wrażenie swoją wielkością, nieco nas zawiodła swoim charakterem, który przypomina bardziej jarmark, niż muzeum, jaskinie i kopalnie. Na środku sali stoi wielki diabelski młyn, stoły bilardowe i mnóstwo kiosków z pamiątkami- według nas takie atrakcje psują wizerunek tego miejsca. Mimo tego, kopalnia cieszy się ogromną popularnością wśród turystów.

Podczas zwiedzania istotne jest, żeby zwrócić uwagę na to, aby wyjść tym samym wyjściem, którym się weszło. Inaczej, żeby wrócić do punktu wejścia, trzeba nadłożyć parę kilometrów w drodze powrotnej.

Dość pospieszne zwiedzanie kopalni zajęło nam w sumie około godziny i pod koniec właściwie przestało być przyjemne, gdy trzeba było przeciskać się między ludźmi. Gdy podchodziliśmy do wyjścia, zebrał się tam taki tłum, że obsługa musiała wymóc na czekających zrobienie przejścia dla osób opuszczających teren. Samochody były kierowane na odległe parkingi, bo te najbliższe były już zapełnione. Dlatego stanowczo sugerujemy zwiedzanie tuż po otwarciu 🙂

Praktyczne informacje i przydatne linki:

• parking pod Salina Turda: 46.588371, 23.787447 (płatny w automacie)
• strona www kopalni, na której można kupić bilety online: https://bilete.salinaturda.eu/

Wyruszyliśmy z mieszkania wcześnie rano, aby na szlaku w Cheile Turzi pojawić się wraz z nastaniem dnia. Jednak niepotrzebnie zrywaliśmy się aż tak wcześnie, ponieważ w sierpniu dzień wstawał tu sporo później, niż w Polsce- dopiero około 6.10 zrobiło się na tyle jasno, byśmy bezpiecznie mogli przemierzać zacieniony wąwóz. Przeczekaliśmy chwilę na parkingu, dopóki nie zrobiło się dostatecznie jasno. Przy okazji zauważyliśmy, że w tym miejscu sporo osób korzystało z dostępu do wody i dużego, płaskiego terenu, który świetnie nadaje się na nocleg w namiocie czy camperze, a w dodatku jest darmowy.

Szlak na Cheile Turzi

• Długość: 6,1 km
• Czas przejścia: 2h 40min
• Trudność: umiarkowana

Chwilę po 6 weszliśmy na szlak, który początkowo wiedzie chłodnym i zacienionym kanionem wśród lasu i zarośli. Jego dnem płynie rzeka, która niestety kolorem i czystością znacznie odbiega od znanych nam górskich potoków- przypomina raczej brązowy ciek wodny, niż strumień. Odradzamy stanowczo korzystanie z takiej wody do picia! W całej Rumunii zalecane jest korzystanie z wody butelkowanej, ewentualnie uzdatnianie i filtrowanie wody z ujęć naturalnych, i niestety musimy się zgodzić, że w wielu miejscach było to konieczne.

Szlak kluczył z jednej na drugą stronę rzeki, a więc co chwilę musieliśmy pokonywać mosty, które pozostawiały wiele do życzenia w kwestii bezpieczeństwa. Większość desek była popękana, część dziurawa i w kompletnej rozsypce, a całe mosty chybotały się na wszystkie strony. Po kilku przejściach przestało to na nas robić wrażenie, ale zawsze jednak pozostawiało dozę niepewności i odrobinę adrenaliny.

Ścieżka prowadziła czasem po skałach i kamieniach, mocno wyślizganych i wymagających nieco uwagi przy przejściu. Najwęższe miejsca zostały zabezpieczone barierkami czy łańcuchem przy skale, jednak cały szlak należał raczej do tych prostych i niewymagających. Pod koniec szlaku, aby dojść do punktów widokowych i jaskini Pestera Ungurească, trzeba było wspiąć się dość stromą i wąską ścieżką po bocznej ścianie wąwozu. Gdy stanęliśmy ponad granicą lasu, naszym oczom ukazały się złote promienie wschodzącego słońca- ależ był to piękny widok!

Obejrzeliśmy jaskinię Pestera Ungurească- jest to mała ciekawostka, ponieważ to jaskinia wspinaczkowa. Całe ściany i strop pokryte są pinami i punktami dla wspinaczy, a na podłodze leżą materace.

Tą samą drogą przez wąwóz wróciliśmy na parking. Tego dnia zwiedzaliśmy jeszcze kopalnię soli Salina Turda (wpis) i zamek Hunedoara (wpis) oraz poszliśmy na trekking do wioski Fundătura Ponorului (wpis).

Praktyczne informacje i przydatne linki:

• parking bezpłatny 46.571108, 23.666998
• trasa przez wąwóz Cheile Turzi: https://mapy.com/s/masepukafe