Kategoria: Norwegia Strona 1 z 2

Jak się dostać do Oslo?

W Oslo zaparkowaliśmy na bezpłatnym parkingu przy końcowej stacji metra. Metrem przejechaliśmy do centrum i tam rozpoczęliśmy zwiedzanie. Nie warto wjeżdżać do stolicy autem, ponieważ obowiązuje tam strefa niskiej emisji i opłaty za wjazd do miasta.

Najważniejsze atrakcje Oslo:

• Opera w Oslo – ikoniczny budynek wznoszący się prosto z wody, dostępny także jako punkt widokowy
• Vigelandsparken – największy na świecie park rzeźby jednego artysty
• Muzeum Muncha – nowoczesne muzeum poświęcone twórczości Edvarda Muncha
• Bygdøy – muzealna wyspa z muzeum Fram, Kon-Tiki i statkiem Wikingów
• Karl Johans gate – główny deptak łączący dworzec z Pałacem Królewskim

Pierwszym punktem na trasie była Opera- nowoczesny, szklany budynek niemalże pozbawiony kątów prostych. Po pochyłych podestach na zewnątrz budynku można było wejść na dach Opery i stamtąd podziwiać panoramę miasta. Widok faktycznie robił wrażenie- z dachu budynku widać było zabudowę miasta i wody fiordu, port i statki, ale także promenadę i turystów spacerujących po chodnikach. Dzień był wyjątkowo upalny, więc tłumy mieszkańców i odwiedzających przechadzały się ulicami miasta, opalały przy promenadzie i kąpały w wodach portów i fontann.

Po stolicy Norwegii spodziewaliśmy się raczej surowego budownictwa, ale i uporządkowanej struktury miasta, oszczędności i czystości. Co nas zaskoczyło, to dość duża ilość śmieci na ulicach, wrażenie tłumu i chaosu. Nie przepadamy za zwiedzaniem miast, jednak chcieliśmy dać szansę każdemu z nich. O ile Kopenhaga miała swoje perełki, a Sztokholm naprawdę nam się podobał, o tyle Oslo nie zrobiło na nas zbyt pozytywnego wrażenia. Trzeba mu jednak przyznać, że potrafi świetnie wyglądać na zdjęciach i  być może przekona do siebie miłośników nowoczesności.

Zwiedziliśmy w Oslo twierdzę, kilka głównych ulic w okolicy promenady, okolice Opery, Teatru i park Vigelanda. Jego charakterystyczne rzeźby na pewno przykuwają wzrok, a park pełen był spacerowiczów. Na pewno fantastycznie będziemy wspominać lody śmietankowe zjedzone na promenadzie- były to najlepsze lody w naszym życiu! Gęste i pełne smaku prawdziwej śmietany, aromatyczne, jednym słowem świetne! Natomiast samo miasto nie zachwyciło nas niczym wyjątkowym.

Zwiedzanie Oslo zakończyliśmy powrotem metrem na parking. Upalna pogoda dodatkowo nie ułatwiała chodzenia po betonowej okolicy. Skierowaliśmy się w stronę granicy ze Szwecją, powoli kończąc naszą przygodę ze Skandynawią.

Praktyczne informacje i przydatne linki:

• parking w Oslo: Bergkrystallen T-bane – Parkering, Bergkrystallen, 1155 Oslo, Norwegia, 59.866672, 10.821670 płatny przez EasyPark 6292 powyżej 16h, do tego czasu darmowy
• trasa zwiedzania Oslo: https://maps.app.goo.gl/EWeEz97PriK37UUJ6

Co robić na Lofotach mając tylko 3 dni?

Oto nasza propozycja atrakcji i zwiedzania Lofotów, gdy macie do dyspozycji tylko 3 dni na miejscu. Oczywiście ta lista nie wyczerpuje możliwości zwiedzania archipelagu, ale daje dość niezły pogląd na trekkingi, architekturę i piękno Lofotów, zahaczając o najsłynniejsze miejsca, jak i te mniej znane atrakcje.

Dzień 1

• szlak na Djevelporten
• spacer po Svolvaer
• szlak na Hoven
• nocleg

Szlak na Djevelporten:

• Długość 3km
• Czas przejścia: 2h 15min
• Trudność: umiarkowana, kilka miejsc zabezpieczonych łańcuchem, dość strome i skaliste podejście

Djevelporten to głaz zawieszony między dwiema skałami- odważni mogą na nim stanąć. Z punktu widokowego znajdującego się tuż obok widać całą panoramę miasta i otaczających je wysp. Jest to mieszanka cywilizacji: obecności człowieka i surowego terenu w postaci ostrych skał wyrastających wprost z wody.

Sam szlak na punkt widokowy można podzielić na dwa etapy. Pierwszy z nich prowadzi po blisko 500 schodach wybudowanych przez… nepalskich szerpów! Stromy te są dość strome i eksponowane, ale nie wymagają żadnych technicznych umiejętności -wystarczy odrobina kondycji. Za schodami zaczyna się jednak fragment, który prowadzi po stromych a jednocześnie dość gładkich i wyślizganych przez tłumy odwiedzających skałach, które w czasie deszczu mogą być naprawdę niebezpieczne.

Svolvaer

Svolvaer to stolica i główne centrum archipelagu Lofotów. Jest to bardzo romantyczne miasteczko pełne kolorowych domków rybackich (obecnie wykorzystywanych głównie jako domki wakacyjne dla turystów). Znajdziecie tu wiele restauracji i kawiarenek, w których można spróbować lokalnych specjałów. Wyrastające wprost z Morza Norweskiego monumentalne góry otaczają całe miasteczko i robią ogromne wrażenie!

Szlak na Hoven:

• Długość: 4,5km
• Czas przejścia: 2h 10min
• Trudność: umiarkowana, podejście bywa błotniste

Szlak teoretycznie był stosunkowo prosty i krótki. W praktyce rozpoczął się jednak sporym bagnem, które ciężko było ominąć. Później natomiast piął się pod górę, co i rusz zaskakując nas sypkimi kamieniami lub śliskim błotem. Gdy w końcu stanęliśmy na szczycie, widok wynagrodził nam trudy wędrówki. Przed nami roztaczał się widok 360 stopni na panoramę Lofotów. Z jednej strony ciemne morze i słońce chowające się już za górami, z drugiej podmokłe pastwiska i zabudowa domków mieszkalnych, a z kolejnej wysepki i skały wyrastające wprost z wody. Spędziliśmy na szczycie dłuższą chwilę, rozkoszując się tym widokiem.

Dokładniejszy opis naszego dnia 1 na Lofotach znajdziecie w tym wpisie.

Dzień 2

• plaża Hauklandstranda i spacer na Uttakleiv Strand
• spacer po Reine
• szlak na Reinebringen
• spacer po miasteczku A
• szlak i nocleg na plaży Kvalvika

Hauklandstranda- najpopularniejsza plaża

• Długość: 8,5km
• Czas przejścia: 2h 10 min
• Trudność: łatwa

Wcześnie rano plaża była prawie w całości dla nas- wędrowcy jeszcze spali w namiotach licznie rozbitych na skraju plaży, a inni turyści jeszcze nie zdążyli się na niej zjawić. Parking jest płatny i wyposażony w toalety, kosze i ujęcie wody- to dobre miejsce na postój czy odświeżenie się. My skierowaliśmy się w stronę ścieżki, która prowadzi wzdłuż wybrzeża na drugą, mniejszą plażę Uttakleiv.

Już na początku ścieżki przywitało nas stadko owiec, które pojawiały się później przez całą drogę. To wyjątkowo urokliwy obrazek- owieczki na tle spiczastych skał i morza prezentowały się wręcz bajecznie. Szlak jest prosty, dostępny dla osób na wózkach czy dla dzieci. Prowadzi żwirową ścieżką właściwie bez przewyższeń, około 4 kilometrów w jedną stronę. Na końcu czeka nieco mniej popularna a zarazem mniej zatłoczona plaża Uttakleiv Strand. Obie plaże są bardzo urokliwie położone, a kolor wody w tej okolicy kojarzy się raczej z tropikami. Obydwie plaże są też fantastycznymi punktami do obserwacji zachodów słońca- są tu podobno wyjątkowo widowiskowe.

Reine- malownicza wioska rybacka

Reine to bardzo malownicza wioska rybacka licząca zaledwie około 300 mieszkańców, pełna kolorowych (głównie czerwonych) domków, położona tuż nad wodą, otoczona przez wysokie szczyty. Nad wioską znajduje się szczyt Reinebringen, z którego roztacza się widok zarówno na samą wioskę jak i krętą drogę łączące poszczególne wysepki archipelagu. Warto choć przez chwilę przespacerować się po miasteczku podziwiając okolicę.

Szlak na Reinebringen

• Długość: 3,7km
• Czas przejścia: 2h 30min
• Trudność: umiarkowana ze sporą ekspozycją

Szlak prowadzący na szczyt Reinebringen wiedzie w całości po kamiennych schodach, które zbudowane zostały przez nepalskich szerpów. Schodów tych jest niemal 2 tysiące, a podróż na górę potrafi być męcząca, jednak widoki jakie się stamtąd roztaczają uważane są przez wielu za najpiękniejsze na całych Lofotach. Jest w tym ziarnko prawdy- widok ze szczytu rzeczywiście zapiera dech, niesamowicie rozległa panorama pozwala obejrzeć zarówno miasteczko i okoliczne góry, jak i drogę prowadzącą wzdłuż archipelagu, skały skryte tuż pod powierzchnią wody oraz statki na horyzoncie.

Punkt widokowy położony jest niemal bezpośrednio nad wioską, co sprawia, że patrzy się na nią wprost z góry, jak z helikoptera. Same schody natomiast, choć strome, niekiedy wąskie i dosyć eksponowane, nie stanowiły dla nas większego wyzwania i szybko znaleźliśmy się na górze. Szlak pokonaliśmy równym tempem praktycznie bez postojów. W efekcie sporo skróciliśmy czas wejścia na górę w porównaniu do tego wskazanego na tablicach informacyjnych.

Miejscowość Å

Następnym przystankiem była miejscowość Å- symboliczny kraniec Lofotów, ostatnia wioska na archipelagu. Dalej rozciągają się już niezamieszkane, dzikie wysepki, na które dotrzeć dałoby się tylko łodzią. To miejsce, w którym rozpoczynał się nasz ‘powrót’, a zarazem najbardziej odległy punkt naszej podróży. Ze wzruszeniem patrzyliśmy na krajobraz, na horyzont i na całą drogę, którą przebyliśmy do tej pory. Prócz stanięcia na skraju Lofotów, odbyliśmy jeszcze krótki spacer po samej malowniczej miejscowości. To był zdecydowanie dzień pełen zachwytów i wrażeń!

Kvalvika- nasza ulubiona plaża na Lofotach

Szlak na plażę Kvalvika

• Długość: 2,5km
• Czas przejścia 1h
• Trudność: umiarkowana

Na plażę można się dostać wyłącznie pieszo (lub od strony morza), przechodząc przez przełęcz prowadzącą pomiędzy szczytami. Postanowiliśmy spędzić noc na plaży, podobnie zresztą jak wielu innych turystów. Zajęliśmy ostatnie wolne miejsce na niewielkim parkingu (kilka kilometrów dalej znajdują się inne parkingi, jednak mieliśmy nadzieję, że nie będziemy musieli nadkładać drogi i mieliśmy szczęście, że akurat ktoś zwolnił to miejsce). Zabraliśmy ze sobą najpotrzebniejsze sprzęty na nocleg i ruszyliśmy na szlak. Przed nami było około 1,5 godziny drogi- dzień był ciepły, słoneczny, a słońce chyliło się nad horyzont. Szlak okazał się wcale niełatwy, jednak nie był długi.

Gdy stanęliśmy na szczycie przełęczy, zobaczyliśmy piaszczystą plażę, położoną w zatoce między dwoma wysokimi, ciemnymi szczytami. Woda mieniła się na pomarańczowo w promieniach zachodzącego słońca a, kolorowe namioty dodawały uroku temu magicznemu miejscu (jest to popularne miejsce na nocleg pod namiotem). Schodziliśmy w dół zachwyceni widokiem. Warto dodać, że namiot rozbiliśmy dopiero około 23, a położyliśmy się spać sporo po północy- słońce przez cały ten czas wisiało nisko nad horyzontem, roztapiając całą okolicę w swoim blasku. Nocleg na plaży Kvalvika był najpiękniejszym, który przytrafił nam się w całej podróży, było też przyjemnie ciepło i sucho, bo noc była bezchmurna i zdecydowanie cieplejsza niż poprzednie -była to pierwsza noc, gdy rano zwijaliśmy suchy, a nie zimy i mokry namiot. Mieliśmy wyjątkowe szczęście do pogody na Lofotach. 

Dokładniejszy opis naszego dnia 1 na Lofotach znajdziecie tu oraz tutaj.

Dzień 3

• powrót z plaży Kvalvika
• przejazd do Lødingen
• prom do Bognes

Z plaży Kvalvika wracamy tym samym szlakiem, którym na nią dotarliśmy. Przy parkingu znajduje się toaleta z umywalką, w której można się odświeżyć przed dalszą drogą.

Kierujemy się w stronę kontynentalnej części Norwegii- my wybraliśmy przeprawę promową. Ruszyliśmy w drogę wzdłuż archipelagu, w kierunku promu z Lødingen, który łączy Lofoty z lądową częścią Norwegii. Przeprawa trwała lekko ponad godzinę, a płatność jest rozliczana automatycznie w systemie epass24.

Informacje praktyczne i przydatne linki:

• parking w Svolvaer: Parkering for Sherpasti, Djevelporten, Svolværgeita og Fløya, 68.244841, 14.577576, płatny przez EasyPark 8069, na miejscu toalety płatne
• szlak na Djevelporten: https://mapy.com/s/pubelupopu
• parking pod Hoven: Parkeringsplass Golfbane, Gimsøy, 8314 Gimsøysand, Norwegia 68.340100, 14.125001, płatny po zeskanowaniu QR kodu, bez infrastruktury
• szlak na Hoven: https://mapy.com/s/besuvafuno
• nocleg niedaleko plaży Haukland: Holandsmelen Parking, Voieveien 265, 8370 Leknes, Norwegia, 68.176099, 13.524485 (darmowy, bez infrastruktury)
• parking pod Haukland: Haukland Beach Front Car Only Parking, 68.199441, 13.532203, płatny przez EasyPark 49710; toaleta i ujęcie wody pitnej
• szlak z Haukland na Uttakleiv Strand: https://mapy.com/s/jesuzuleza
• parking w Reine: 67.934674, 13.095911, płatny przez EasyPark 6381; toaleta płatna, bezpłatne ujęcie wody pitnej i miejsce zrzutu wody szarej dla kamperów
• szlak na Reinebringen: https://mapy.com/s/bunodazaru
• parking w miasteczku A: Å i Lofoten Parking, 67.879817, 12.977361, darmowy postój do 6h
• parking pod Kvalviką: 68.068376, 13.129642, darmowy, toaleta z umywalką
• szlak na plażę Kvalvika: https://mapy.com/s/dozarujaje

Z samego rana zwinęliśmy obóz i pojechaliśmy w kierunku płatnego parkingu pod Kjerag. Wiedzieliśmy, że ta atrakcja również przyciąga tłumy turystów, chcieliśmy więc pojawić się na szczycie wcześnie rano. Wyjątkowo malownicza okazała się już droga do parkingu- krajobraz pełen zaokrąglonych skałek z licznymi, malutkimi jeziorkami, z milionami kamiennych wieżyczek i niezliczoną ilością owiec spacerujących po całej okolicy. Zachwycaliśmy się tym widokiem, jadąc wolno krętą i miejscami wąską dróżką i przepuszczając się nawzajem z autami jadącymi z naprzeciwka. Zaparkowaliśmy, uzupełniliśmy zapas wody pitnej w toalecie przy parkingu i ruszyliśmy na szlak.

• Długość: 9,7km
• Czas przejścia: 4h 10min
• Trudność: umiarkowana do wysokiej, dużo miejsc z ubezpieczeniami łańcuchem lub klamrami, wiele miejsc wymagających technicznie i wspinaczkowych, w wielu miejscach również wyślizgane skały, zwłaszcza w trakcie deszczu

Wiedzieliśmy z opisów i zdjęć, że podejście pod Kjerag prowadzi dość stromym szlakiem po skałach, ubezpieczonym łańcuchami. Jednak rzeczywistość lekko nas zaskoczyła- skały były zaokrąglone, wyślizgane i nie dawały stopom zbyt stabilnego oparcia. Niektórzy turyści z całej siły podciągali się na łańcuchach, próbując utrzymać równowagę i próbując zmniejszyć zmęczenie podczas stromego podejścia. Pogoda tego dnia była niestabilna, było pochmurno. Obawialiśmy się, że podejście tego fragmentu w deszczu, po mokrej skale, mogłoby być wyjątkowo nieprzyjemne i niebezpieczne, a dla niektórych nawet niewykonalne. Sami staraliśmy się nie polegać wyłącznie na sztucznych ułatwieniach i wyszukiwaliśmy ścieżek po skałach nieco mniej wyślizganych, z wyraźniejszą strukturą, na których stabilniej stawialiśmy kroki. Niedoświadczonym turystom zdecydowanie odradzamy ten szlak w warunkach deszczowych czy w gęstej mgle- śliskie skały bywają niebezpieczne! Szlak posiada dość trudne fragmenty nawet przy ładnej pogodzie, należy tutaj wyjątkowo uważać.

Szlak był dość długi i męczący, a turystów było sporo już od samego rana. Nawzajem wymijaliśmy się i przepuszczaliśmy, ale wędrówka była dosyć monotonna, a jednocześnie niełatwa. Po pewnym czasie nachylenie terenu zaczęło się w końcu zmniejszać, przeszliśmy na teren trochę bardziej pagórkowaty. Przekroczyliśmy rzekę, a następnie musieliśmy pokonać pokaźną liczbę schodów. Jeszcze kawałek po dość płaskim terenie, aby na jego końcu znaleźć niewielki kanion, który prowadził wprost do głazu Kjeragbolten. Na samym końcu wąskiego przesmyku ukazał się on naszym oczom- ikoniczny, znany ze zdjęć. Przed nim ustawił się już mały tłumek fotografujących, a za głazem- kolejka osób chętnych do wejścia na niego. Część osób wkraczała na głaz zawieszony nad przepaścią z pewnością siebie, inni na drżących nogach, niektórzy zdawali się wręcz sparaliżowani strachem. Nie ma wątpliwości, że głaz uwięziony między skalnymi ścianami, wiszący wiele metrów nad przepaścią, działał na wyobraźnię. Jednak samo wejście na niego było dosyć bezpieczne, a głaz okazał się wystarczająco płaski i spory, by bez trudu poruszać się po nim i obrócić bez strachu o ześlizgnięcie się. 

Co ciekawe, widoczny w dole fiord to ten sam, nad którym zawieszone jest Preikestolen. Obydwie te słynne atrakcje leżą po dwóch stronach długiego Lysefjordu. Jeśli mamy być szczerzy, to z tych dwóch najsłynniejszych atrakcji to właśnie Preikestolen spodobało nam się bardziej. Widok na fiord był tam rzeczywiście ujmujący, a sama platforma okazała się spora, niesamowicie fotogeniczna i wyjątkowo usytuowana. Szlak, który do niej prowadził, był nieco krótszy, ale bardziej urozmaicony, niż ten do Kjeragbolten, który jest dość monotonny. Natomiast co do samego głazu- faktycznie, da się na nim zrobić fenomenalnie wyglądające zdjęcie, natomiast w rzeczywistości wydał nam się nieco… przereklamowany. Znajduje się w pięknym miejscu, jest z całą pewnością fotogeniczny, ale historie o jego niedostępności czy trudności są zdecydowanie przesadzone. Naszym zdaniem obydwie te atrakcje są warte odwiedzenia, natomiast nie należy się spodziewać aż tak spektakularnych przepaści i niebezpieczeństw, o jakich można usłyszeć czy przeczytać w internecie. Rzeczywistość jest nieco bardziej przyziemna, choć oczywiście wciąż zachwycająca i warta uwagi.

Po zrobieniu pamiątkowych zdjęć postanowiliśmy jeszcze podejść na szczyt Nesa-Tildane, z którego rozpościerał się widok na fiord i wysokie ściany skalne.  Na szczycie złapała nas mżawka, która, wbrew naszym obawom, dość szybko minęła. Zejście w dół było monotonne i niezbyt przyjemne, jednak była to jedyna dostępna droga prowadząca do tej słynnej atrakcji. Wbrew obawom zejście w dół nie kosztowało nas bólu kolan, ale trzeba przyznać, że było dość męczące i zajęło trochę czasu. Na parkingu uzupełniliśmy zapas wody i zaraz ruszyliśmy w dalszą drogę. 

Praktyczne informacje i przydatne linki:

• szlak na Kjeragbolten: https://mapy.com/s/megelepoke
• Parking pod szlakiem na Kjerag: KJERAG Parking 300 NOK, Fv500 10, 4127 Lysebotn, Norwegia, 59.045917, 6.651440 (płatny w automacie, na miejscu toalety, ujęcie wody pitnej, kosze na śmieci)

Tego dnia mieliśmy w planach dwa szlaki: pierwszy, krótki szlak na wodospady Rimstigen, a po południu wejście na Preikestolen.

Szlak na wodospady Rimstigen zaczynał się na płatnym, malutkim parkingu przy fiordzie, do którego prowadziła wąska i kręta dróżka. Parking niestety nie był zbyt zagospodarowany. Mimo, że płatny 80 nok, nie oferował toalet, ujęcia wody ani nawet koszy na śmieci. Jednak nie mając wielkiego wyboru, zostawiliśmy auto i ruszyliśmy na szlak do wodospadów Rimstigen.

• Długość: 3,2km
• Czas przejścia: 2h 50min
• Trudność: umiarkowana

Od samego początku szlak był stromy i piął się dość wąską ścieżką w górę. Już po drodze widać było zapowiedź panoramy fiordu, która ukazywała się między drzewami. To miejsce zostało nawet wpisane na listę światowego dziedzictwa Unesco, chcieliśmy więc obejrzeć je z góry. Po niedługim czasie stanęliśmy pod szumiącymi kaskadami- to właśnie spod wodospadów najpiękniej było widać taflę wody otoczoną zielonymi pagórkami. Wodospady same w sobie również robiły wrażenie, opadając z hukiem na dno doliny. Dla bardziej wytrwałych na szczycie wzniesienia rozpoczynał się szlak Breiskrednosi idący wzdłuż fiordu- to dość długa i wymagająca trasa, jednak podobno widoki, jakie oferuje, należą do najpiękniejszych w całej Norwegii.

Szlak na Preikestolen

• Długość: 8,4km
• Czas przejścia: 3h 15min
• Trudność: łatwa

Przejechaliśmy na spory, płatny parking pod Preikestolen. Miejsc było naprawdę dużo, mieliśmy także do dyspozycji kontenery na śmieci, toalety i ujęcie wody pitnej. Zbliżała się godzina osiemnasta, parking powoli pustoszał, mieliśmy więc nadzieję na spokojną wędrówkę. Szliśmy dość spokojnym tempem pod górę. Szlak jest dobrze oznaczony,  dość łagodnie poprowadzony, raczej nie ma na nim dużych stromizn czy technicznie wymagających momentów- jest przystosowany także dla początkujących piechurów. Po pewnym czasie, gdy wyłoniliśmy się na nieco bardziej odkryty teren, naszym oczom zaczął ukazywać się krajobraz okolicy- gładkie, zaokrąglone skały, gdzieniegdzie strumyczki, mostki i krzewy, a w oddali głęboki, ciemny Lysefjord.

Preikestolen to właściwie skalny pulpit, zawieszony setki metrów ponad powierzchnią wody, płaski prawie jak stół. Stanięcie na jego krawędzi jest wyjątkowym doświadczeniem, nie się więc co dziwić, że do zrobienia sobie na nim pamiątkowego zdjęcia ustawiają się kolejki. Późniejszą, wieczorową porą nie było już tłumów i na szczycie kręciło się zaledwie kilkanaście osób, więc na szczęście udało nam się uniknąć długiego oczekiwania. Po kilku dłuższych chwilach podziwiania okolicy i oczywiście pamiątkowych zdjęciach z krawędzi klifu, postanowiliśmy wyjść jeszcze kawałek na punkt widokowy położony bezpośrednio ponad skalnym pulpitem. Tam spotkaliśmy zaledwie kilka osób- aby dotrzeć do tego punktu trzeba było pokonać krótki odcinek szlaku, ale wymagał wspinania się na kilka skał. Stamtąd widok był jeszcze piękniejszy- ambona Preikestolen była widoczna w całej okazałości, a wokół niej dalekie góry, głęboki fiord i cień rzucany przez wysokie ściany skalne. 

Musieliśmy przyznać, że Preikestolen nie zawiodło swojej rozsławionej opinii i sprostało oczekiwaniom. Co więcej, udało nam się uniknąć największego tłoku, zrobić przepiękne zdjęcia bez stania w kolejkach, a spacer należał raczej do przyjemnych i niezbyt trudnych. Skalny pulpit faktycznie robi ogromne wrażenie, a z powodu dość łatwej dostępności zyskał miano jednej z najpopularniejszych atrakcji w całej Norwegii. Zgodnie przytaknęliśmy, że to miejsce faktycznie ma wyjątkowy urok i nie można go przegapić, będąc w okolicy.

Po zejściu do auta postanowiliśmy przejechać jeszcze kawałek, aby skrócić sobie drogę następnego dnia. Przejechaliśmy tunelem do Stavanger i dalej w kierunku Kjerag. W jednej z zatoczek skorzystaliśmy z toalety i umywalek, aby nieco się odświeżyć, i zjedliśmy kolację. Zjechaliśmy z boczną drogę i tam znaleźliśmy niewielkie jezioro otoczone lasem, w którym rozbiliśmy namiot. Następny dzień miał być ostatnim dniem wędrówki w górach- należało przed nim odpocząć i nabrać sił.

Praktyczne informacje i przydatne linki:

• parking przy szlaku na wodospady Rimstigen: 60.921960, 6.867367; płatny 80 nok/dzień przez PayPal (stan na 2025 rok)
• szlak na Rimstigen: https://mapy.com/s/hacekadopu
• parking pod Preikestolen: P1, Preikestolvegen 521, 4105 Jørpeland, Norwegia, 58.991608, 6.137524; płatny z automatycznym odczytem tablic rejestracyjnych; toalety, ujęcie wody pitnej, kosze na śmieci;
• szlak na Preikestolen: https://mapy.com/s/lucobazohe

Droga z północy na południe Norwegii

Naszą drogę w kierunku południa Norwegii zaczynaliśmy z Parku Narodowego Rago. Pierwszy postój zrobiliśmy w miasteczku Fauske- na tankowanie, zakupy i prysznic. Naszym planem było dojechanie tego dnia w okolice miasteczka Åndalsnes- do przejechania mieliśmy nieco ponad 900km.

Cały dzień minął nam na podziwianiu widoków z okna samochodu- krajobraz po drodze zmieniał się jak w kalejdoskopie. Jechaliśmy przez gęste, zielone lasy, które po chwili zmieniały się w coraz rzadsze zarośla, by w końcu stać się surowym, skalnym płaskowyżem. Przekraczaliśmy mosty i mijaliśmy jeziora, oglądaliśmy zza szyb niewielkie, lokalne wioski i pojedyncze domy wysoko w górach. Przejechaliśmy przez niezliczoną liczbę tuneli, minęliśmy pewnie kilkaset wodospadów i kilkadziesiąt rzek.

Przed podróżą przez Skandynawię byliśmy nastawieni raczej sceptycznie do zwiedzania zza szyb samochodu- wydawało nam się to dalekie od kontaktu z naturą i przebywania w terenie. Jednak Norwegia, w tej okolicy dosyć surowa i pusta, oferowała niesamowitą zmienność krajobrazu i wręcz idealnie nadawała się na roadtrip w tym stylu. Na przystankach mijaliśmy wielu motocyklistów i osoby podróżujące camperami- i jedni, i drudzy mają w Norwegii świetne warunki do turystyki, przepiękne wysokogórskie trasy i dość bogate zaplecze sanitarne czy usługowe. Ważna jest też możliwość nocowania w naturze, z czego z ochotą korzystają podróżni. 

Mimo rosnącego zmęczenia, utrzymywaliśmy całkiem dobre tempo jazdy i bez większych problemów znaleźliśmy się w okolicy Trondheim. Tam zaplanowaliśmy kolejne tankowanie. Kawałek dalej zatrzymaliśmy się na obiad i toaletę. Ku naszemu zaskoczeniu, na tyłach stacji benzynowej znaleźliśmy bezpłatny prysznic! Po obiedzie z radością skorzystaliśmy z możliwości dokładnego umycia się w ciepłej wodzie. Zaplanowaliśmy nocleg na niedużej polance przy bocznej drodze, przy pastwiskach. Było to ciche miejsce na uboczu, idealne na kilka aut lub namiotów, z dostępem do rzeki. Tam spokojnie minęła nam noc, a rankiem ruszyliśmy w dalszą drogę.

Rampestreken i Romsdalsfjorden- krótki trekking

• Długość: 4,3km
• Czas przejścia: 3h 20min
• Trudność: umiarkowana

Wczesnym rankiem dojechaliśmy na darmowy parking w miasteczku Åndalsnes, z którego wyruszyliśmy na szlak na punkt widokowy Rampestreken. Szlak jest dość krótki, ale nie do końca prosty – ścieżka wiedzie stromo pod górę. Punkt widokowy Rampestreken to właściwie metalowa platforma zawieszona nad miastem Åndalsnes i fiordem Romsdalsfjord. Widoki rozpościerające się z tego miejsca są wyjątkowe- wijąca się w dole woda, miasto widziane z „lotu ptaka” oraz szczyty gór otaczających to miejsce z każdej strony. My postanowiliśmy wejść jeszcze kawałeczek wyżej na szczyt góry Nesaksla, skąd mogliśmy ujrzeć głębokie doliny, pasma górskie oraz słynną Ścianę Trolli – najwyższą pionową ścianę skalną w Europie. Na szczycie znajduje się kawiarnia, a dostać można się tam za pomocą kolejki linowej, jednak atrakcje te nie były otwarte wczesnym rankiem, gdy stanęliśmy na szczycie. Nas powitały za to wesołe, dzikie owce pasące się na zboczu góry. Ze szczytu Nesaksla można ruszyć dalej szlakiem Romsdalseggen, który prowadzi w wyższe partie gór, i oferuje (podobno) jeszcze lepsze widoki na okolicę. My jednak postanowiliśmy zakończyć naszą wspinaczkę na Nesaksla, zrobiliśmy tam kilka zdjęć, po czym ruszyliśmy w dół tym samym szlakiem, którym wspięliśmy się na górę.

Droga Trolli

Naszym kolejnym celem miał być przejazd słynną Drogą Trolli, jednak poprzedniego roku z powodu osuwiska skalnego droga została zamknięta i była w remoncie. Otwarcie zaplanowano zaledwie kilka dni po naszej wizycie, jednak nie chcieliśmy całkowicie odpuszczać wizyty w tak sławnym miejscu, tym bardziej, że byliśmy tuż obok. Zamiast skierować się z Åndalsnes w kierunku doliny, którą ciągnie się Droga Trolli musieliśmy okrążyć góry nadkładając wcale niemało drogi, aby móc chociaż spojrzeć na słynne serpentyny z punktu widokowego położonego przy górnej części drogi.

Droga Trolli jest najsłynniejszą z wysokogórskich dróg w Norwegii, choć w naszym odczuciu nie jest najbardziej wymagającą z nich. Górskie serpentyny ulokowane są tam jednak bezpośrednio jedna nad drugą, można więc podziwiać ją z góry w pełnej okazałości. Trasa wije się kilkunastoma serpentynami pośród gór, tuż obok wodospadów, pnąc się w górę w oszałamiającym otoczeniu skał. Już sam dojazd do jej początku jest niezwykle malowniczy, a sama droga jest położona w tak pięknym miejscu, że ciężko dziwić się jej sławie. Faktycznie zasługuje na słowa uznania. Żałowaliśmy nieco, że nie było nam dane przejechać się nią w całości osobiście, jednak mieliśmy przed sobą wizję przejazdu kilkoma innymi wysokogórskimi drogami. Po dość długim postoju na zdjęcia i podziwianie okolicy, skierowaliśmy się z powrotem w stronę samochodu. Ciekawostką były stadka owiec, przechadzające się swobodnie po parkingu, przytulające się wręcz do stojących tam aut. Owce nic sobie nie robiły z obecności turystów czy ruchu samochodów. 

Spod Drogi Troli udaliśmy się na prom Linge Ferry Pier skąd po krótkiej przeprawie przez fiord dopłynęliśmy do terminalu Eidsdal Ferjekai. W Norwegii podróż promami jest często jedynym logicznym sposobem transportu -objazdy fiordów drogą lądową związane są często z wieloma nadmiarowymi godzinami, a wiele z nich jest wąskich, w warunkach innych niż letnie zupełnie niedostępnych. Podróże promami są rozwiązaniem wygodnym, sprawnym i bezproblemowym. Prom, z którego skorzystaliśmy kursował często, a opłata za przeprawę odbywała się automatycznie dzięki systemowi epass24.

Fiord Geiranger

Po drugiej stronie fiordu czekała nas bardzo widowiskowa droga w dół, do słynnego fiordu Geiranger. Sława ta ma jednak swoje wady- cała droga była zatłoczona i miejscami zakorkowana z powodu mnóstwa pojazdów i turystów kręcących się po jezdni. Co większe pojazdy miały trudności z wymijaniem się na wąskich i krętych odcinkach drogi, a wiele z nich stało na wąskich poboczach, częściowo blokując przejazd. Miejscami droga była zablokowana przez autobusy wysadzające pasażerów w punktach widokowych. Przejazd nią nie należał do najprzyjemniejszych- tłok i duży ruch spowodowały, że zatrzymaliśmy się jedynie w jednym z punktów na szybkie zdjęcie pamiątkowe (po przedarciu się przez tłum), i jak najszybciej pojechaliśmy dalej, aby oddalić się od tego zatłoczonego miejsca. Trochę szkoda, że tak piękne miejsce traci aurę bliskiego przyrodzie i przyjaznego. Powoli zmienia się w chaotyczne, przytłaczające i zbyt ruchliwe, by spokojnie nim przejechać, a problem ten pogłębia znajdująca się tam infrastruktura turystyczna, która wciąż się rozrasta. Zastanawialiśmy się nawet, czy ruch samochodowy w tej okolicy nie powinien zostać ograniczony jedynie do aut osobowych czy miejscowego transportu zbiorowego- bowiem to zagranicznych autokarów było tam najwięcej i to one najbardziej utrudniały przejazd obok fiordu. 

Po okrążeniu miasteczka Geiranger czekała na nas kolejna droga, tym razem wspinająca się serpentynami w górę. Po tej stronie fiordu ruch był zdecydowanie mniej nasilony i mogliśmy delektować się widokami rozpościerającymi się za oknami samochodu. Przejeżdżaliśmy bezpośrednio przy wodospadach, mijaliśmy płaty śniegu, wspinaliśmy się coraz wyżej, zostawiając fiord w dole, w oddali. Wjechaliśmy wiele metrów wzwyż, klimat i krajobraz zmieniał się na wysokogórski. W końcu droga wyniosła nas na spory płaskowyż, na którym znajdowało się przepiękne, krystalicznie czyste jezioro Djupvatnet. Po krótkiej przerwie na zdjęcia w otoczeniu turkusowej wody i połyskującego w słońcu lodowca, ruszyliśmy dalej. 

Droga Śnieżna

Czekała na nas druga tego dnia przeprawa promowa do miasteczka Fodnes. Stamtąd mogliśmy przejechać najdłuższym na świecie tunelem drogowym lub starszą drogą wysokogórską nr Fv243, łącząca miasteczka Aurland i Lærdal, zwaną Drogą Śnieżną. Wybraliśmy drugi wariant, który wcześniej podziwialiśmy już na zdjęciach i nagraniach. Byliśmy ciekawi krajobrazów tej okolicy- Snovegen słynie z utrzymującego się cały rok śniegu, bardzo surowego klimatu i krajobrazów nie z tego świata. Od strony miasteczka Fodnes droga zaczęła się bardzo wąskim, krętym i dość niebezpiecznym odcinkiem o niewielkiej widoczności. Był to według nas najtrudniejszy i najbardziej niebezpieczny odcinek drogi, którą pokonaliśmy będąc w Skandynawii. Na szczęście ruch w tej okolicy nie był duży, więc bezpiecznie wyjechaliśmy na nieco wyżej położony płaskowyż, gdzie droga stawała się szersza i nie aż tak stroma. 

Podziwialiśmy widoki za szybą- szare i brązowe skały, gdzieniegdzie pokryte ciemnymi porostami, zupełnie pozbawione drzew i krzewów. Dzień był pochmurny, co nadawało krajobrazowi wręcz mroczny charakter. Jęzor lodowca i topniejącego gdzieniegdzie śniegu wyciągały się w stronę drogi, rozlewały w przejrzyste potoki i jeziora. Miejscami tworzyły wodospady, w których lodowata woda wylewała się wprost spod szarego śniegu. Nagrania i zdjęcia z tego miejsca, choć robione za dnia, wyglądały niemal jak w czarno- białym filtrze. Droga śnieżna wywarła na nas ogromne wrażenie, czuliśmy się na niej trochę nieswojo, z każdej strony otaczała nas surowa potęga tego ubogiego krajobrazu. Wszechobecny chłód, mała ilość światła, nieliczne inne auta i turyści- to wszystko nadawało tej okolicy aurę mroczną i groźną. Na końcu drogi ukazał nam się punkt widokowy na Aurlandsfiord- zatopiony w ciemnym granacie, pod ołowianymi chmurami, mroczny i zacieniony. Przystanęliśmy tam na kilka zdjęć, próbując ochłonąć z wrażeń, jakie zapewniły nam wszystkie trasy przejechane tego dnia. Od zielonych, letnich krajobrazów, przez wysokie, ostre skały, po mroczne i śnieżne bezkresy. Różnorodność zadziwiała nas na każdym kroku. Przed nami było już ostatnie zadanie tego dnia- znalezienie miejsca na nocleg.

Nocleg przy Drodze Śnieżnej

Początkowo planowaliśmy spać przy jednej z zatoczek, np.: https://maps.app.goo.gl/hjHZyNvHScEBownn6 i zdecydowanie polecamy to rozwiązanie. My natomiast chcieliśmy skorzystać z prysznica i stacji benzynowej w miasteczku Gudvangen jeszcze przed noclegiem i mieliśmy nadzieję znaleźć w okolicy bezpieczne miejsce na noc. Bardzo się rozczarowaliśmy wszechobecnymi zakazami campingu na wszystkich okolicznych parkingach. Ostatecznie noc spędziliśmy przy dokach portowych, jednak nie było to miejsce do końca spokojne ani bezpieczne. Zdecydowanie polecamy nocowanie przy Drodze Śnieżnej na jednej z zatoczek i zostawienie prysznica w miasteczku dopiero na następny dzień.

Przydatne linki:

• darmowy parking w Andalsnes pod sklepem Rema:62.559413, 7.681793
• mapa szlaku na Rampestreken: https://mapy.com/s/bamurezama
• darmowy parking przy początku Drogi Trolli, przy punktach widokowych: 62.453594, 7.663936
• punkt widokowy na Aurland fiord na końcu Drogi Śnieżnej: https://maps.app.goo.gl/vywEUV4BSULHKdLq8

Ruszyliśmy w drogę wzdłuż archipelagu Lofotów, w kierunku promu z Lødingen do Bognes, który łączy je z lądową częścią Norwegii. Przeprawa trwała lekko ponad godzinę, promy kursują tamtędy dość często, a płatność rozliczana jest automatycznie w systemie epass24. 

Z Bognes skierowaliśmy się w stronę Parku Narodowego Rago. Po około dwóch godzinach byliśmy na miejscu- był tam niewielki parking z zejściem do rzeki, drewniana wiata i drewniane wychodki. Na parkingu stało już kilka aut i camperów. Choć początkowo planowaliśmy nocleg w parku przy jeziorze Litlverivatnet, ostatecznie zdecydowaliśmy wyruszyć na szlak tylko z podręcznymi plecakami, ‘na lekko’, a na nocleg wrócić w okolice parkingu.

• Długość: 5,6km
• Czas przejścia: 2h 20min
• Trudność: umiarkowana, pojedyncze miejsca trudniejsze technicznie w okolicy jeziora, jedna drabina/klamry na trasie

Szlak początkowo wiódł szutrową ścieżką, dość stromą i bez spektakularnych widoków. Wysokość zdobywaliśmy dosyć szybko, więc niedługo później weszliśmy w las, gdzie bogata, zielona roślinność otaczała nas gęsto z każdej strony. Szybko wyszliśmy na wyżej położony, dosyć płaski teren, który prowadził już bez większych przewyższeń do samego wodospadu. Pewnym problemem okazały się mokradła, które trzeba było omijać, oraz to, że szlak był miejscami słabo oznakowany. Trzeba mieć tu odrobinę doświadczenia i orientacji w terenie, ponieważ ścieżkę trzeba gdzieniegdzie wybierać samemu pośród bagien, drzew, strumyków i skał. Warto zaznaczyć, że na szlaku, mimo podmokłych terenów, komarów było jak na lekarstwo -była to miła odmiana po przejściach z tymi owadami w Szwecji.

Szlak miejscami wymagał przejścia płatami śniegu, ale zazwyczaj dało się je obejść. Jedynie końcówka naszego szlaku była nieco trudniejsza pod względem technicznym – trzeba było przejść przez kilka wąskich grani skał, które były dość śliskie i pochyłe z paroma elementami wspinaczkowymi. W jednym miejscu postawiono tu nawet sztuczne ułatwienie w postaci metalowej drabinki, my jednak idąc pod górę zupełnie ją przegapiliśmy, bo parę kroków wcześniej lekko zboczyliśmy ze szlaku idąc wzdłuż skały. Zobaczyliśmy ją dopiero w drodze powrotnej.

Wodospad Litlverivassforsen (Værivassfossen) i jezioro, które były celem naszej wędrówki, widać doskonale już z pewnej dalszej odległości, a huk wody nasilał się z każdym kolejnym krokiem. Jezioro i mostek położony nad nim stanowią zaledwie bramę Parku Narodowego Rago, jego początek. Dalsze tereny są o wiele bardziej dzikie, surowe, rzadko odwiedzane. Już sam wstęp dawał jednak poczucie potęgi, jaką rządziły się tutejsze góry. Jezioro o krystalicznie czystej, turkusowej wodzie połyskiwało w wieczornym słońcu, które dodatkowo potęgowało piękno tego miejsca. Otoczone z każdej strony przez wysokie góry, skaliste szczyty i ośnieżone wierzchołki, zdawało się być jak magiczna źrenica oka.

Z jeziora, po pionowej ścianie skalnej, opadał wiele metrów w dół olbrzymi wodospad. Nad wodospadem zbudowano mostek- wąski i chybotliwy. Mostek, który dodawał uroku temu miejscu, ale jednocześnie potęgował poczucie bycia jedynie małą istotą w wielkim świecie. W dole doliny wodospad zlewał się w rzekę, która jak ogromny wąż wiła się pomiędzy okolicznymi górami, otoczona gęstym lasem. Krajobraz Rago był jednocześnie bajkowy, romantyczny i piękny, ale i pełen potęgi, groźny i surowy. Byliśmy zachwyceni tym miejscem i śmiało możemy powiedzieć, że wywarło na nas największe wrażenie w całej Skandynawii. Rago było dla nas miejscem spoza tego świata. Spędziliśmy tam sporo czasu rozkoszując się widokiem. Zbliżała się jednak noc, a podróż na górę zajęła nam ponad 2 godziny, musieliśmy więc w końcu ruszyć niechętnie w drogę powrotną.

Droga powrotna prowadziła tym samym szlakiem, którym weszliśmy na górę. Powoli zaczynaliśmy czuć chłód wieczoru, a niebo zrobiło się nieco ciemniejsze, ponieważ słońce choć nie zachodziło za horyzont, schowało się za szczytami gór. Na parking dotarliśmy już nocą.

Nocleg w okolicy Rago

Nocowanie na terenie Parku Narodowego Rago jest dozwolone i bezpłatne. Na niewielkim parkingu przed wejściem do parku znajduje się drewniana wiata biwakowa i kilka kroków dalej drewniany wychodek. Obok wiaty znaleźliśmy dobre, płaskie miejsce na namiot i szybko rozbiliśmy obóz. Przed snem odświeżyliśmy się jeszcze w płynącej tuż obok rzece. Noc była dość chłodna i wilgotna- zimna mgła zebrała się w dolinie rzeki, przez co odczuwalna temperatura była niższa, niż w rzeczywistości. Z przyjemnością zakopaliśmy się w ciepłe śpiwory.

Informacje praktyczne i przydatne linki:

• parking przy wejściu na szlak do Rago: 67.441859, 15.742971 (darmowy)
• szlak do Værivassfossen w Rago: https://mapy.com/s/guronazupe
• P.S. jeśli wybieracie się do Rago na dalszą wędrówkę niż do jeziora Værivassfossen, warto zabrać ze sobą sporo zapasów wody, żywności, mapę, latarki i być dobrze zorientowanym w terenie; park narodowy Rago jest polecany głównie dla doświadczonych piechurów, ponieważ szlaki bywają kiepsko oznaczone i mało widoczne, a infrastruktura prawie tam nie istnieje. Jesteście zdani na siebie, swoje umiejętności i własny sprzęt;

Reine to bardzo malownicza wioska rybacka, pełna kolorowych (głównie czerwonych) domków, położona tuż nad wodą, otoczona przez wysokie szczyty. Nad wioską znajduje się szczyt Reinebringen, z którego roztacza się widok zarówno na samą wioskę jak i krętą drogę łączące poszczególne wysepki archipelagu. Zaparkowaliśmy na płatnym i jedynym większym parkingu (dostępne są na nim również płatne toalety i bezpłatne źródło wody pitnej czy miejsce zlewu brudnej wody dla camperów). Parking jest duży i raczej nie trzeba się martwić o dostępność miejsc- a byliśmy na nim w ciągu dnia, nie wcześnie rano. Parking znajduje się na końcu wioski, więc wybierając się na Reinebringen trzeba przy okazji przejść przez Reine co pozwala nieco dokładniej przyjrzeć się architekturze Reine.

• Długość: 3,7km
• Czas przejścia: 2,5h
• Trudność: umiarkowana, ze sporą ekspozycją

Szlak prowadzący na szczyt Reinebringen wiedzie w całości po kamiennych schodach, które zbudowane zostały przez nepalskich szerpów. Schodów tych jest niemal 2 tysiące, a podróż na górę potrafi być męcząca, jednak widoki jakie się stamtąd roztaczają uważane są przez wielu za najpiękniejsze na całych Lofotach. Jest w tym ziarnko prawdy- widok ze szczytu rzeczywiście zapiera dech, niesamowicie rozległa panorama pozwala obejrzeć zarówno miasteczko i okoliczne góry, jak i drogę prowadzącą wzdłuż archipelagu, skały skryte tuż pod powierzchnią wody oraz statki na horyzoncie.

Punkt widokowy położony jest niemal bezpośrednio nad wioską, co sprawia, że patrzy się na nią wprost z góry, jak z helikoptera. Same schody natomiast, choć strome, niekiedy wąskie i dosyć eksponowane, nie stanowiły dla nas większego wyzwania i szybko znaleźliśmy się na górze. Szlak pokonaliśmy równym tempem praktycznie bez postojów. W efekcie sporo skróciliśmy czas wejścia na górę w porównaniu do tego wskazanego na tablicach informacyjnych.

Miejscowość Å

Następnym przystankiem była miejscowość Å- symboliczny kraniec Lofotów, ostatnia wioska na archipelagu. Dalej rozciągają się już niezamieszkane, dzikie wysepki, na które dotrzeć dałoby się tylko łodzią. To miejsce, w którym rozpoczynał się nasz ‘powrót’, a zarazem najbardziej odległy punkt naszej podróży. Ze wzruszeniem patrzyliśmy na krajobraz, na horyzont i na całą drogę, którą przebyliśmy do tej pory. Prócz stanięcia na skraju Lofotów, odbyliśmy jeszcze krótki spacer po samej malowniczej miejscowości. To był zdecydowanie dzień pełen zachwytów i wrażeń!

Przydatne linki:

• parking pod Reinebringen: 67.934674, 13.095911 (płatny, nr 6381 na EasyPark)
• szlak na Reinebringen: https://mapy.com/s/bunodazaru
• parking w Å: 67.879817, 12.977361 (darmowy)

Podczas naszego pobytu na Lofotach odwiedziliśmy trzy plaże, które są uważane za jedne z najpiękniejszych w tamtej okolicy: Haukland, Uttakleiv i Kvalvikę. Totalnie nas zachwyciły- choć każda na swój sposób, bo różniły się nieco od siebie.

Hauklandstranda- najpopularniejsza plaża Lofotów i bliźniacza plaża Uttakleiv

Wcześnie rano plaża była prawie w całości dla nas- wędrowcy jeszcze spali w namiotach licznie rozbitych na skraju plaży, a inni turyści jeszcze nie zdążyli się na niej zjawić. Parking jest płatny i wyposażony w toalety, kosze i ujęcie wody- to dobre miejsce na postój czy odświeżenie się. My skierowaliśmy się w stronę ścieżki, która prowadzi wzdłuż wybrzeża na drugą, mniejszą plażę Uttakleiv.

• Długość: 8,5km
• Czas przejścia: 2h 10min
• Trudność: łatwa

Już na początku ścieżki przywitało nas stadko owiec, które pojawiały się później przez całą drogę. To wyjątkowo urokliwy obrazek- owieczki na tle spiczastych skał i morza prezentowały się wręcz bajecznie. Szlak jest prosty, dostępny dla osób na wózkach czy dla dzieci. Prowadzi żwirową ścieżką właściwie bez przewyższeń, około 4 kilometrów w jedną stronę. Na końcu czeka nieco mniej popularna a zarazem mniej zatłoczona plaża Uttakleiv Strand. Obie plaże są bardzo urokliwie położone, a kolor wody w tej okolicy kojarzy się raczej z tropikami. Obydwie plaże są też fantastycznymi punktami do obserwacji zachodów słońca- są tu podobno wyjątkowo widowiskowe.

Po drodze znaleźliśmy również ustronne miejsce na kąpiel w morzu -mniej więcej w połowie trasy pomiędzy plażami znajduje się niewielka połać piachu (którą trudno nazwać plażą) i skały wyrastające wprost z wody, na których można wygodnie się rozłożyć. Turkus wody przywodził na myśl Karaiby, słońce świeciło wysoko, a my poczuliśmy się niemalże jak na rajskiej wyspie! Kąpiel ta była wyjątkowo przyjemna i odświeżająca. Zrobiliśmy też w tym punkcie kilka przepięknych ujęć, ponieważ krajobraz ten zdecydowanie zasługiwał na uwiecznienie.

Szlak miał być krótki, ale z powodu kąpieli i częstych postojów na zdjęcia i na podziwianie krajobrazu, do auta wróciliśmy dość późno. Plaża i parking zapełniły się w międzyczasie turystami i zaczynało brakować wolnych miejsc. Wpływ na to z pewnością miało to, że był to weekend, a dzień był wyjątkowo ciepły i słoneczny. 

Kvalvika- nasza ulubiona plaża na Lofotach

Na plażę można się dostać wyłącznie pieszo (lub od strony morza), przechodząc przez przełęcz prowadzącą pomiędzy szczytami. Postanowiliśmy spędzić noc na plaży, podobnie zresztą jak wielu innych turystów. Zajęliśmy ostatnie wolne miejsce na niewielkim parkingu (kilka kilometrów dalej znajdują się inne parkingi, jednak mieliśmy nadzieję, że nie będziemy musieli nadkładać drogi i mieliśmy szczęście, że akurat ktoś zwolnił to miejsce). Zabraliśmy ze sobą najpotrzebniejsze sprzęty na nocleg i ruszyliśmy na szlak. Przed nami było około 1,5 godziny drogi- dzień był ciepły, słoneczny, a słońce chyliło się nad horyzont. Szlak okazał się wcale niełatwy, jednak nie był długi.

• Długość: 2,5km
• Czas przejścia: 1h
• Trudność: umiarkowana

Gdy stanęliśmy na szczycie przełęczy, zobaczyliśmy piaszczystą plażę, położoną w zatoce między dwoma wysokimi, ciemnymi szczytami. Woda mieniła się na pomarańczowo w promieniach zachodzącego słońca a, kolorowe namioty dodawały uroku temu magicznemu miejscu (jest to popularne miejsce na nocleg pod namiotem). Schodziliśmy w dół zachwyceni widokiem. Warto dodać, że namiot rozbiliśmy dopiero około 23, a położyliśmy się spać sporo po północy- słońce przez cały ten czas wisiało nisko nad horyzontem, roztapiając całą okolicę w swoim blasku. Nocleg na plaży Kvalvika był najpiękniejszym, który przytrafił nam się w całej podróży, było też przyjemnie ciepło i sucho, bo noc była bezchmurna i zdecydowanie cieplejsza niż poprzednie -była to pierwsza noc, gdy rano zwijaliśmy suchy, a nie zimy i mokry namiot. Mieliśmy wyjątkowe szczęście do pogody na Lofotach. 

Ciekawostka- chata surferów na plaży Kvalvika

Na wzgórzach przy plaży znajduje się ciekawa 'chatka’ wybudowana podobno przez dwóch surferów, którzy przez kilka miesięcy mieszkali na Kvalvice. Według plotek panowie wybudowali ją z tego, co znaleźli na plaży- rzeczy wyrzuconych na brzeg morza przez fale. Chatka stoi do dziś, w środku znajdują się dwa prowizoryczne posłania, meble czy nawet kominek. Jednak z uwagi na popularność miejsca bardzo często zdarza się, że w środku ktoś nocuje, więc nie radzimy z zaskoczenia wchodzić do wnętrza 😉

Przydatne linki:

• parking pod plażą Haukland: 68.199441, 13.532203, płatny (EasyPark 49710)
• spacer od plaży Haukland do plaży Uttakleiv Strand: https://mapy.com/s/luvuvukelu
• parking pod wejściem na szlak na plażę Kvalvika: 68.068376, 13.129642 (darmowy)
• szlak na plażę Kvalvika: https://mapy.com/s/dozarujaje